ေရွးေရွးတုန္းကေပါ့........ ရြာတစ္ရြာမွာ ဘုန္းေတာ္ၾကီးတစ္ပါးရိွသတဲ့.......... တစ္ေန႔မွာ ... ရြာထဲက ဒကာမ တစ္ေယာက္က ဆြမ္းလာကပ္ပါေရာ.... ဘုန္းေတာ္ၾကီးလဲဆြမ္းဟင္း ဘုန္းေပးရတာ အရမ္းေကာင္းတာနဲ႔.... "ဒကာမႀကီး.... ဒီဆြမ္းဟင္းက ဘာဟင္းတုန္း... ဘုန္းေပးလို႔ေကာင္းသဗ်" ... လို႔မိန္႔သတဲ့.... ဒကာမႀကီးကလဲ... "ဖြတ္သားဟင္းပါဘုရာ့" လို႔ျပန္ေလွ်ာက္သတဲ့.... ဘုန္းေတာ္ႀကီဒလဲဖြတ္သားဟင္းကိုသိပ္ႀကိဳက္သြားတာေပါ့.... ဒီလိုနဲ႔တစ္ေန႔မွာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဟာေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ စႀကံ ၤေလွ်ာက္ေနရင္းသစ္ပင္ေပၚကိုေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သစ္ကိုေပၚမွာဖြတ္ႀကီးတစ္ေကာင္ေတြ႔ပါေရာ..... "ဟဲ့ သူေတာ္ သူေတာ္" လို႔ ေခၚျပီးမွ ျပန္စဥ္းစားမိတယ္...“အင္း ငါက ဘုန္းေတာ္ႀကီးျဖစ္ေနေတာ့ဖြတ္ႀကီးကိုသတ္ၿပီးခ်က္ခိုင္းရင္မသင့္ေတာ္ဘူး” ဒါနဲ႔ပဲ အနားေရာက္လာတဲ့ ဦးသူေတာ္ကို "ဟဲ့သူေတာ္ ဒီမည္က်ည္းပင္မွာ ကိုင္းဘယ္ႏွစ္ကိုင္းရိွလဲ ေရၾကည့္စမ္း" ဆိုၿပီးခိုင္းသတဲ့... ဦးသူေတာ္ကလဲ.... “ တစ္ကိုင္း..... ႏွစ္ကိုင္း.... သံုးကိုင္း.... . . . . ...... ပါဘုရာ့" " မဟုတ္ေသးပါဘူးသူေတာ္ရယ္ ျပန္ေရစမ္းပါအုန္း" "တစ္ကိုင္း..... ႏွစ္ကိုင္း...... သံုးကိုင္း...... . . . . .......ပါဘုရာ့ ...” “နင့္ဟာက မေသခ်ာပါဘူးသူေတာ္ရယ္ ေနာက္တစ္ေခါက္ထပ္ေရအုန္း” ဘုန္းေတာ္ႀကီး ကဒီလိုခဏ ခဏ ေရခိုင္းတာ အေၾကာင္းရိွရမယ္ဆိုၿပီး ဦးသူေတာ္က သစ္ပင္ေပၚေသခ်ာၾကည့္ေတာ့မွ ဖြတ္ႀကီးကိုသြားေတြ႔ေတာ့တာေပါ့... အဲဒါနဲ႔ ဦးသူေတာ္လဲ “ တစ္ကိုင္း..... ႏွစ္ကိုင္း.... သံုးကိုင္း.... . . . . ဖြတ္ကိုင္း....ပါဘုရာ့” လို႔ေလွ်ာက္တင္လိုက္တဲ့အခါ.... ဘုန္းေတာ္ႀကီးက “ဟဲ့...သူေတာ္ အဲဒီဖြတ္ႀကီးကိုဖမ္းလား ဆီးလား မလုပ္နဲ႔ ေနာ္...” ဆိုၿပီးေက်ာင္းေပၚျပန္ၾကြသြားသတဲ့... ဦးသူေတာ္လဲ ဖြတ္ႀကီးကိုဖမ္းလိုက္ၿပီးဆရာေတာ္ကို သြားျပသတဲ့.... “မိုက္လိုက္တဲ့သူေတာ္ရယ္.... နင္အဲဒီ ဖြတ္ႀကီးကို သတ္လားျဖတ္လား မလုပ္နဲ႔ေနာ္..” လို႔ေျပာျပန္သတဲ့... ဦးသူေတာ္လဲ ဖြတ္ႀကီးကိုသတ္ၿပီး တစ္ခါ သြားျပျပန္သတဲ့... ဆရာေတာ္ကလဲ... “နင့္ကိုမသတ္ပါနဲ႔လို႔ ေျပာသားနဲ႔ သူေတာ္ရယ္... ကဲ..ကဲ... ဖြတ္ႀကီးကိုခ်က္လား ျပဳတ္လား မျပဳနဲ႔ေနာ္...” လုိ႔ေျပာျပန္တာေပါ့.... ဦးသူေတာ္လဲ ဖြတ္ႀကီးကို က်က်နန ေရေဆး ခ်က္ျပဳတ္ၿပီး အကုန္စားလိုက္ေတာ့တာေပါ့... ဆရာေတာ္ ကိုေတာ့ ပဲျပဳတ္နဲ႔ပဲ ဆြမ္းကပ္သတဲ့... ဦးသူေတာ္ အေၾကာင္းကို သိတဲ့ဆရာေတာ္လဲ.. ဘာမွမေျပာေတာ့ပဲ ... ပဲျပဳတ္နဲ႔သာ ဘုန္းေပးေနေတာ့သတဲ့......... ဖတ္မိတဲ့ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ကို မွတ္မိသေလာက္ျပန္ေျပာျပတာပါ... ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသိၾကမဲ့ပံုျပင္ေလးထင္ပါတယ္....
ျမိဳမ်ားရဲ့ဒ႑ာရီ
ေမာင္ေပါက္က်ိဳင္းဘုရင္ျဖစ္ျပီးးးးးးးးးးမၾကာခင္မွာပဲ မိဘုရားၾကီးမွာ ပဋိသေဋတည္ပါတယ္.....အခ်ိန္ေစ့လို႔ဖြားျမင္ေတာ္မူတဲ့အခါက်ေတာ့ မင္းသားေလးႏွစ္ပါး အမႊာဖြားျမင္လာပါတယ္ ဒါေပမဲ့ မိဘုရားၾကီးက နဂါးၾကီးရဲ့ခ်စ္သူ ဆိုေတာ့ နဂါးေငြ႔ေတြေၾကာင့္ မင္းသားေလးႏွစ္ပါးဟာ မ်က္စိႏွစ္ကြင္းအလင္းမရၾကပါဘူး......မင္းသားအၾကီးေလးကိုေတာ့ မဟာ သမၻ၀ မင္းသားအငယ္ကိုေတာ့ စူဠသမၻ၀ လို႔အမည္ေပးခဲ့ပါတယ္.....ဒီလိုမင္းသားႏွစ္ပါးမ်က္စိႏွစ္ကြင္းအလင္းမရတာ ကိုဘုရင္ေမာင္ေပါက္ကိ်ဳင္း သိတဲ႔အခါ ဒီလိုမ်က္စိမျမင္တဲ့မင္းသားေတြကို နန္းေတာ္ထဲမွာမထားႏိုင္ဘူး အဲဒါေၾကာင့္သတ္ေစလို႔ အမိန္႔ေပး လိုက္တာေပါ့.......မိဘုရားၾကီးလဲသူ႔သားေတြကိုမသတ္ရက္တာနဲ႔ သတ္ေတာ့ မသတ္ပါရေစနဲ႔ ေဖာင္ေပၚတင္ျပီး ေရမွာေမွ်ာပါရေစ လုိ႔ေတာင္းပန္ျပီး မသိုးထမင္း မသိုးဟင္းေတြထည့္ေပးျပီး ေဖာင္ေပၚတင္ျပီးေမွ်ာလိုက္ပါေတာ့တယ္.......မင္းသားႏွစ္ပါးလဲ ေဖာင္နဲ႔ေမ်ာလာရင္းက တစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ စစ္ပင္ၾကီးတစ္ပင္က ကိုင္းက်ေနျပီး ေဖာင္ကိုျငိေနပါတယ္...အဲဒီနားမွာရိွတဲ့ စႏၷမုခိ ဘီလူးမလဲ မင္းသားႏွစ္ပါးရဲ့စားေတာ္အုပ္ကိုေတြ႔တဲ့အခါ ေဖာင္ေပၚကိုတက္လာပါတယ္....အဲဒီစစ္ပင္ၾကီးကိုင္းလို႔ ေဖာင္ျငိေနတဲ့ေနရာကို စစ္ကုိင္းျမိဳ့လို႔ ေခၚၾကပါတယ္....ဒီလိုနဲ႔ဆက္ျပီးေမ်ာလာရင္း ဘီလူးမကလဲ မင္းသားႏွစ္ပါး စားေတာ္အုပ္ဖြင့္စားတိုင္းသူပါလိုက္ႏိႈက္စားခဲ့တာေပါ့......မင္းသားႏွစ္ပါးလဲ သူတို႔စားေတာ္အုပ္က ခါတိုင္းထက္ ပိုကုန္ေနတာကိုသတိထားမိလာတာေပါ့ အဲဒါနဲ႔ ေနာက္တစ္ခါစားေတာ့ စားေတာ္အုပ္ထဲမွာေတြ႔တဲ့လက္ကို ဖမ္းကိုင္ထားရင္း ဒါဘယ္သူ႔လက္လဲဆိုျပီးေမးတဲ့အခါ မင္းသားႏွစ္ပါးလံုးရဲ့လက္မဟုတ္တဲ႔အတြက္ ဘီလူးမလဲ “ကၽြႏု္ပ္က စႏၵမုခိ ဘီလူးမပါ...သင္တို႔ရဲ့စားေတာ္အုပ္က မသိုးထမင္း မသိုးဟင္းေတြကိုစားခ်င္လို႔ စစ္ပင္ၾကီးကိုင္းျပီး ေဖာင္ျငိတဲ့ေနရာက တတ္လာတာပါ” လို႔ေျပာေတာ့ မင္းသားႏွစ္ပါးလဲ ငါတို႔ရဲ့ စားေတာ္အုပ္ကို ခိုးစားတဲ့ဘီလူးမ သန္လွ်က္နဲ႔ခုတ္သတ္မယ္ ဆိုျပီး သန္လွ်က္နဲ႔မိုးတဲ့အခါ ဘီလူးမ က သူ႔အသက္ကိုခ်မ္းသာေပးရင္ မင္းသားႏွစ္ပါးရဲ့မ်က္စိႏွစ္ကြင္း အလင္းရေအာင္ ေဆးကုေပးပါမယ္ ဆိုေတာ့ မင္းသားႏွစ္ပါးလဲ ဘီလူးမရဲ့အသက္ကိုခ်မ္းသာေပးျပီး ေဆးကုခိုင္းတာေပါ့ ဒီလိုနဲ႔ေဖာင္ကေလးနဲ႔ ေမ်ာလာရင္း ေဆး စကုတဲ့ ေနရာကို စကု ျမိဳ႔လုိ႔ေခၚၾကပါတယ္......ဘီလူးမလဲေဆးကုေပးလိုက္တာ မင္းသားႏွစ္ပါး မ်က္စိႏွစ္ကြင္း စျပီးလင္းလာပါေတာ့တယ္.....အဲဒီလိုစျပီးလင္းတဲ႔ေနရာကို စလင္းျမိဳ့လို႔ေခၚၾကပါတယ္.....မင္းသားႏွစ္ပါးလဲ ေဖာင္နဲ႔ေမ်ာလားရင္းဟိုဟိုဒီဒီၾကည့္ၾကတာေပါ့....အဲဒီလိုၾကည့္ရင္းနဲ႔ တစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ ဘီလူးမကို မိုးေကာင္းကင္ကို လက္ညိႈးထိုးျပျပီး အဲဒါဘာလဲလို႔ေမးတဲ႔အခါ စႏၵမုခိ လဲ အဲဒါမိုးေကာင္းကင္လို႔ေခၚပါတယ္ အရွင့္သား လို႔ျပန္ေျဖပါတယ္....ေနာက္တစ္ခါ ေျမၾကီးကိုျပျပီးေမးတဲ့အခါ ဘီလူးမလဲ အဲဒါကေတာ့ ေျမၾကီးပါအရွင့္သားလို႔ေျဖျပန္တာေပါ့ ....မင္းသားေတြကအခုမွမ်က္စိႏွစ္ကြင္းအလင္းရလာတာဆိုေတာ့ “ေၾသာ္ မိုးကအဖံုး ေျမကအထဲ ပါလား” လုိ႔ မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္သတဲ့....မင္းသားႏွစ္ပါးအဲဒီလိုေျပာတဲ့ေနရာကိုေျမထဲျမိဳ့လို႔ ေခၚၾကပါတယ္....ေျမထဲျမိဳ့ကေနျပီးေဖာင္နဲ႔ဆက္ေမ်ာလာတဲ႔အခါ ျပည္ျမိဳ့ရိွတဲ႔ေနရာကိုေရာက္လာျပီးေဖာင္က ကမ္းကိုကပ္သြားတာေပါ့.....ကမ္းေပၚလဲေရာက္ေရာ စႏၵမုခိဘီလူးမလဲ မင္းသားညီေနာင္နဲ႔လမ္းခြဲျပီး ထြက္သြားပါေတာ့တယ္....မင္းသားႏွစ္ပါးလဲ ဆက္ေလွ်ာက္လာရင္းနဲ႔ ျမစ္ကမ္းေဘးမွာ ဘူးသီးေျခာက္တစ္လံုးနဲ႔ ေရခပ္ေနတဲ့ လံုမပ်ိဳေလးတစ္ေယာက္ကိုေတြ႔ေတာ့ စံုစမ္းတဲ့အခါ ရေသ့ၾကီးတစ္ပါးရဲ့ေက်ာင္းသခၤန္းမွာေနေၾကာင္းသိတာနဲ႔ သူတို႔ကိုေခၚသြားဖို႔ေျပာတဲ့အခါ ဖခင္ရေသ့ၾကီးခပ္ခိုင္းထားတဲ့ေရဘူးမျပည့္ေသးလို႔ ျပန္လို႔မျဖစ္ေသးေၾကာင္းေျပာသတဲ႔....... ေရဘူးကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ အပ္ေပါက္ရာေလာက္ပဲရိွတဲ့ေရဘူးေပါက္ကိုေတြ႔ေတာ့ သန္လွ်က္နဲ႔ခ်ဲ့ေပးျပီး ေရခပ္ခိုင္းလိုက္တယ္ေလ...ေရဘူးလဲေရျပည့္ေရာ ရေသ့ၾကီးရဲ့ ေက်ာင္းသခၤန္းကိုသြားၾကတာေပါ့....ဒီေဗဒါရီေလးက ရေသ့ၾကီးတစ္ေယာက္ရဲ႔သမီးပါ....အဲဒီနားကေတာထဲမွာ ရေသ့ၾကီးတစ္ပါး ရဲ့ေက်ာင္းသခၤမ္းရိွပါတယ္....အရွင္ရေသ့ဟာ ေတာထဲမွာ က်င္ငယ္စြန္႔မိတာကို သမင္မတစ္ေကာင္က ေသာက္မိျပီး ပဋိသေဋတည္ပါတယ္....အခ်ိန္ေစ့တဲ႔အခါက်ေတာ့ လူမိန္းကေလးတစ္ေယာက္ေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္... ရွင္ရေသ့ၾကီးလဲ ကေလးငယ္ရဲ့ငိုသံၾကားတဲ႔အခါ သြားၾကည့္ျပီး မိဘေတြမေတြ႔တာနဲ႔ ေကာက္ယူျပီးေမြးခဲ့ပါတယ္...ရေသ့ၾကီးလဲ ကေလးငယ္ကိုၾကည့္ရင္း “အင္းးးးးးသမင္မတစ္ေကာင္က ငါစြန္႔တဲ့က်င္ငယ္ေရေသာက္ျပီးေမြးတဲ့ကေလးပဲျဖစ္မယ္....အဓိဌာန္ၾကည့္မွပဲဆိုျပီး ...ဒီကေလးငယ္ဟာ ငါ့ကေလးမွန္တယ္ဆိုရင္ .....ကေလးငယ္အတြက္ငါ့လက္ညိႈးကႏို႔ခ်ိဳရည္ထြက္ပါေစသား” ဆိုျပီးအဓိဌာန္လိုက္တာ အဓိဌာန္ျပည့္တဲ႔အတြက္ ဘရေသ့ရဲ့လက္ကထြက္တဲ႔ ႏို႔ခ်ိဳရည္နဲ႔ၾကီးျပင္းလာခဲ့ပါတယ္.....ကေလးငယ္ၾကီးျပင္းလာတဲ့အခါ ရေသ့နဲ႔ မာတုကာမ ေတာထဲမွာအတူေနတာ မသင့္ေတာ္ဘူးဆိုျပီး ဘူးသီးေျခာက္ကုိအေပါက္ေသးေသးေလးေဖာက္ျပီးေရခပ္ခိုင္းထားပါတယ္.......ေက်ာင္းသခၤန္းကိုျပန္ေရာက္တဲ့အခါ ေဗဒါရီကိုအေစာၾကီးျပန္လာတာေတြ႔ေတာ့ ရေသ့ၾကီးက “ဟဲ့ မေဗဒါ နင့္ေရဘူးအေပါက္ဘယ္သူခ်ဲ့ေပးလိုက္လို႔ အေစာၾကီး ျပန္လာတာတုန္း” လို႔ေမးတဲ့အခါ မင္းသားႏွစ္ပါးခ်ဲ့ေပးေၾကာင္းေျပာျပီး မင္းသားေတြကိုေခၚလိုက္တာေပါ့.....ရေသ့ၾကီးလဲ မင္းသားႏွစ္ပါး ကိုေခၚျပီးေမးျမန္းတဲ့အခါက်ေတာ့ သူတို႔ရဲ့အျဖစ္အပ်က္ေတြကိုေျပာျပၾကတာေပါ့ .....အေၾကာင္းစံုကိုသိရတဲ့အခါ ရေသ့ၾကီးက သူဟာသူတို႔ရဲ့ ဦးရီးေတာ္ေၾကာင္းေျပာျပတာေပါ့...“ငါက မင္းသားႏွစ္ပါးရဲ့မယ္ေတာ္ ရဲ့အစ္ကိုေတာ္ျဖစ္တယ္.....ငါဟာ ေတာထဲမွာ သမင္လုိက္ရင္း တရားအားထုတ္ေနတဲ႔ ရေသ့ၾကီးတစ္ပါးနဲ႔ေတြ႔ျပီး တရားေဟာတာနဲ႔ အကၽြတ္တရား ရျပီး...ရေသ့၀တ္လိုက္တယ္...ေနာက္ျပီး ဒီေတာထဲကေက်ာင္းသခၤန္းမွာ တစ္ပါးထဲလာျပီးတရားအားထုတ္ေနတာ...” လို႔ေျပာျပခဲ့တယ္ေလ......မင္းသားႏွစ္ပါးကိုလည္းမင္းမ်ိဳးမင္းႏြယ္ေတြျဖစ္တဲ႔အတြက္ အဲဒီအနီးအနားမွာပဲ တိုင္းျပည္တစ္ခု တည္ေထာင္ျပီး မဟာသမၻ၀နဲ႔ ေဗဒါရီ ကုိလက္ဆက္ေပးျပီး ဘုရင္တင္ေျမွာက္လိုက္ပါတယ္...စူဠသမၻ၀ကိုေတာ့ အိမ္ေရွ့အရာေပးလိုက္ပါတယ္.....သူတို႔ရဲ့ႏိုင္ငံကိုလဲ သေရေခတၱရာ လို႔သမုတ္လိုက္ပါတယ္.......ေနာင္ေတာ္မဟာ သမၻ၀ နတ္ရြာစံတဲ့အခါက်ေတာ့ ညီေတာ္ စူဠသမၻ၀ နန္းတက္ပါတယ္....မရီးေတာ္ ေဗဒါရီကိုပဲ ဆက္ျပီးမိဘုရားေျမွာက္ခဲ့ပါတယ္......ညီေတာ္နန္းတက္ျပီးမၾကာခင္မွာပဲ မိဘုရားဟာ သားေတာ္တစ္ပါး ဖြားျမင္ပါတယ္....သားေတာ္ေလးဟာ ဒြတၱေဘာင္မင္းျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္.....ဒါေၾကာင့္ ေနာင္ေတာ္ညီေနာ္ ႏွစ္ပါးရဲ့သားေတာ္ျဖစ္လို႔ “အဖညီေနာင္ ဒြတၱေဘာင္ ” ဆိုတဲ့ ဆိုရိုးစကားရိွခဲ႔ပါတယ္ရွင္.......
- ဒီဒ႑ာရီေလးဟာ တစ္ကယ္ေတာ့ ျမိဳ႔မ်ားရဲ့ ရာဇ၀င္အမွန္မဟုတ္ပါဘူးရွင္... အိပ္ရာ၀င္ပံုျပင္လို ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကတဲ့ ဒ႑ာရီေလးပါ......
ေမာင္ေပါက္ကိ်ဳင္းရာဇ၀င္
ဟိုးးးးးးးးးးးးးးေရွးေရွးတုန္းကေပါ့....... တကၠသိုလ္ျပည္ကဒိသာပါေမာကၡဆရာၾကီးရဲ့တပည့္ေတြထဲမွာ တံုးအလြန္းျပီးဘာမွသင္လို႔မတတ္တဲ့ေမာင္ေပါက္ကိ်ဳင္းဆိုတဲ့ လုလင္တစ္ေယာက္ရိွသတဲ့....ဒါနဲ႔ပဲဆရာၾကီးလဲ ေမာင္ေပါက္ကိ်ဳင္းကိုေခၚျပီး “တပည့္ေရ မင္းကိုေတာ့ အမ်ားၾကီးသင္ေပးရင္လဲ မင္းမွတ္မိမွာ မဟုတ္ဘူး အဲဒီေတာ့ မင္းကိုအသံုးအ၀င္ဆံုး စကားၾကီး သံုးခြန္းသင္ေပးလိုက္မယ္” လို႔ေျပာေတာ့ ေမာင္ေပါက္ကိ်ဳင္းလဲ ဆရာၾကီးသင္ေပးတဲ႔ စကားၾကီးသံုးခြန္းကိုေသခ်ာမွတ္ထားတာေပါ့....အဲဒီစကားသံုးခြန္းက “ေမးပါမ်ားစကားရ” “သြားပါမ်ားခရီးေရာက္” “မအိပ္မေနအသက္ရွည္” ဆိုတဲ့ စကားေတြပါပဲ.....ဒီလိုနဲ႔ပဲ သံုးႏွစ္သံုးမိုးသင္ျပီးလို႔ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ေရာက္လာေတာ့ အားလံုးနဲ႔အတူ ေမာင္ေပါက္ကိ်ဳင္းလဲ ဆရာၾကီးကို ကန္ေတာ့ျပီး ခရီးထြက္လာခဲ့တာေပါ့....ေမာင္ေပါက္က်ိဳင္းလဲဆရာၾကီးရဲ့စကားသံုးခြန္းကိုစဥ္းစားရင္း နဲ႔ “အင္း သြားပါမ်ား ခရီးေရာက္ဆိုတဲ့စကားအရ ငါအိမ္ျပန္လို႔မျဖစ္ေသးဘူး..... ဆက္သြားအုန္းမွပဲ”ဆိုျပီးခရီးဆက္ထြက္ လာခဲ့တာ တေကာင္းျပည္ၾကီးကိုေရာက္လာပါေတာ့တယ္...... တေကာင္းျပည္ကိုေရာက္တဲ႔ အခါ “အင္း ဆရာၾကီးကေတာ့ မွာလုိက္တယ္ ေမးပါမ်ားစကားရ တဲ့ ဒီတိုင္းျပည္အေၾကာင္းကိုးေမးအုန္းမွပါေလ” ဆိုျပီး လိုက္ေမးလိုက္တာ ထူးဆန္းတဲ႔အေၾကာင္းေတြၾကားရေတာ့တာေပါ့..... ဒီတိုင္းျပည္ၾကီးမွာေလာေလာဆယ္ ဘုရင္မရိွေၾကာင္း၊ မိဘုရားတစ္ပါးပဲရိွေၾကာင္း ၊ ဘုရင္လုပ္မဲ့သူရိွရင္လဲ တစ္ေန႔သာဘုရင္ျဖစ္ျပီး မနက္မိုးလင္းတာနဲ႔ နတ္ရြာစံသြားေၾကာင္း အဲဒါေၾကာင့္ ဘုရင္လုပ္ရဲတဲ့သူမရိွေၾကာင္းေတြသူသိရေတာ့တာပါပဲ.....ေမာင္ေပါက္က်ိဳင္းလဲ ဒီလိုဆိုရင္ေတာ့ ငါဘုရင္လုပ္ၾကည့္ရေကာင္းမွာပဲဆိုျပီး ေျပာၾကည့္ေတာ့ ဘုရင္တစ္ပါးအလိုရိွေနတဲ့တိုင္းသူျပည္သားေတြဟာ ေမာင္ေပါက္ကိ်ဳင္းကိုနန္းေတာ္ကိုလိုက္ပို႔လုိက္ၾကပါတယ္.....နန္းေတာ္ထဲေရာက္တဲ႔အခါ မူးမတ္ေတြက ေမာင္ေပါက္က်ိဳင္းကုိ ဘုရင္တင္ေျမွာက္လိုက္ၾကပါတယ္... ညေရာက္တဲ့အခါက်ေတာ့ ေမာင္ေပါက္က်ိဳင္းကသူ႔ဆရာၾကီးမွာလိုက္တာကိုသတိရသြားျပီး “အင္းဆရာၾကီးက မွာတယ္ ....မအိပ္မေနအသက္ရွည္တဲ့.... ငါဒီညေတာ့အိပ္လို႔မျဖစ္ဘူး....” ဆိုျပီး ငွက္ေပ်ာတံုးၾကီးကိုသလြန္ေပၚတင္ ေစာင္ျခံဳေပးျပီးသူကေတာ့ ဓါးတစ္လက္ယူျပီးမအိပ္ပဲပုန္းေနတာေပါ့.....အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ မိဘုရားၾကီးရဲ႔ခ်စ္သူ နဂါးၾကီးေရာက္လာျပီး နဂါးအသြင္ကိုယူျပီး ေမာင္ေပါက္ကိ်ဳင္းအမွတ္နဲ႔ ငွက္ေပ်ာတုန္းၾကီးကိုေပါက္လိုက္တာ သူ႔ရဲ႔အစြယ္ဟာ ငွက္ေပ်ာတုန္းမွာစိုက္ျပီး ႏႈတ္လို႔မရဘူးျဖစ္ေနတာပါေတာ့တယ္....အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ေမာင္ေပါက္က်ိဳင္းေရာက္လာျပီး နဂါးၾကီးကို ဓါးနဲ႔ ပိုင္းလိုက္တာနဂါးၾကီးေသသြားပါေတာ့တယ္....အဲဒါနဲ႔မနက္မိုးလင္းေတာ့ မူမတ္ေတြကသူတို႔ရဲ့ဘုရင္မေသတာေတြ႔ေတာ့ အရမ္း၀မ္းသာၾကတာေပါ့ ....ဒါေပမဲ႔မိဘုရားၾကီးကေတာ့ သူ႔ခ်စ္သူနဂါးၾကီးကိုသတ္လိုက္လို႔ ေမာင္ေပါက္ကိ်ဳင္းကိုမေက်နပ္ပါဘူး ....အဲဒါေၾကာင့္ ေမာင္ေပါက္ကိ်ဳင္းကို “သင္ဟာမင္းမ်ိဳးမင္းႏြယ္မဟုတ္တဲ႔အတြက္ ဒီအတိုင္းေတာ့ က်ြႏု္ပ္ရဲ့ ၾကင္ယာေတာ္ မေျမွာက္ႏိုင္ဘူး.....နဂါးၾကီးကိုသင္ႏိုင္ခဲ့ေပမဲ႔ က်ြႏု္ပ္ေမးတဲ႔ ေမးခြန္းသံုးခုကိုေျဖႏိုင္မွ က်ြႏ္ုပ္ရဲ့ၾကင္ယာေတာ္အျဖစ္ သတ္မွတ္ႏိုင္မယ္ ....ခုႏွစ္ရက္အတြင္းသင္မေျဖႏိုင္ရင္ေတာ့ သင့္ကိုသတ္ရလိမ့္မယ္” ေျပာေတာ့တာေပါ့.....မိဘုရားၾကီးရဲ့ေမးခြန္းသံုးခုကေတာ့ “ရာေပးလို႔ဆုတ္” “ေထာင္ေပးလို႔ခ်ဳပ္” “ ခ်စ္တဲ့သူအရိုး ဆံထိုးလုပ္” ဆိုတဲ့ေမးခြန္းေတြပါပဲ...... ေမာင္ေပါက္ကိ်ဳင္းလဲစဥ္းစားေနရေတာ့တာေပါ့......အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲေမာင္ေပါက္ကိ်ဳင္းရဲ့မိဘႏွစ္ပါးကလဲ ငါတို႔သားေလးဘုရင္ျဖစ္ျပီ ငါတို႔သြားေတြ႔ရေအာင္ဆိုျပီးတေကာင္းျပည္ကိုလာၾကတာေပါ့..... ေျခာက္ရက္ေျမာက္ေန႔မွာ တေကာင္းျပည္ကိုေရာက္လာျပီး နန္းေတာ္ထဲကိုမ၀င္ခင္ ဗိုက္ဆာတာနဲ႔သစ္ပင္ရိပ္ ေအာက္ကို၀င္ျပီး ပါလာတဲ့ထမင္းထုပ္ကိုျဖည္စားေနၾကတုန္း က်ီးငွက္ေလးေတြေရာက္လာေတာ့ ထမင္းေတြကို ပက္ျပီးေက်ြးၾကတယ္တဲ႔.....အဲဒီလာစားတဲ့က်ီးငွက္ေတြထဲက က်ီးမတစ္ေကာင္က သူ႔ေယာက်ာၤးကို “ကိုေရႊက်ီးရယ္ ကၽြန္မမွာ ကိုယ္ေလးလက္၀န္ၾကီးနဲ႔မို႔ဒီထမင္းစိေလးေတြပဲစားရတာ မတင္းတိမ္ပါဘူးရွင္” လို႔ ေျပာေတာ့ က်ီးဖိုက “ရွင္မရယ္ ဘာမွမပူပါနဲ႔ မနက္ျဖန္က်ရင္ ငါတို႔ဘုရင္သားစားရမွာပါ” လုိေျပာေတာ့ က်ီးမက “ဘာလို႔လဲ ဘုရင္ေမာက္ေပါက္က်ိဳင္းက နဂါးၾကီးကို ႏိုင္ျပီမဟုတ္လား” လို႔ေမးတဲ့အခါ က်ီးဖိုက “ ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္ ဒါေပမဲ့ မိဘုရားရဲ့စကားထာကိုမေျဖႏိုင္ရင္ မနက္ျဖန္က်ရင္အသတ္ခံရမွာ” လို႔ျပန္ေျပာတာေပါ့ က်ီးမကလဲ “ကိုေရႊက်ီးရယ္ အဲဒီစကားထာက အဲဒီေလာက္ေတာင္ခက္လို႔လား ”ေမးျပန္ပါတယ္ က်ီးဖိုက “အဲဒီေလာက္လဲမခက္ပါဘူး ရွင္မရယ္ လူေတြကမသိလို႔သာခက္ေနတာပါ .....မိဘုရားက သူ႔ခ်စ္သူနဂါးၾကီး ေသသြားေတာ့ အမွတ္တရအေနနဲ႔ နဂါးၾကီးရဲ့အေရခြံကိုတစ္ရာေပးျပီးဆုတ္ခိုင္းတယ္ေလ...ျပီးေတာ့ အဲဒီအေရခြံ ကိုတစ္ေထာင္ေပးျပီးသူ႔အတြက္၀တ္ရံုခ်ဳပ္ခိုင္းထားတယ္...ျပီးေတာ့ က်န္တဲ့နဂါးၾကီးရဲ့အရိုးေတြကိုေတာ့ ဆံထိုးလုပ္ျပီး ပန္ထားတယ္ေလ အဲဒါကို စကားထာလုပ္ျပီး၀ွက္တာပါကြာ” လုိ႔ေျပာျပီးပ်ံသြားၾကပါေလေရာ...... သူတို႔ေျပာေနတဲ့စကားေတြကို ေမာင္ေပါက္က်ိဳင္းရဲ့မိဘေတြကအကုန္ ၾကားတာေပါ့ ဒါနဲ႔ပဲနန္းေတာ္ကိုေျပးျပီး သူတို႔သားကိုေျပာျပၾကတာေပါ့....ေနာက္ေန႔မနက္ေရာက္တဲ့အခါ မိဘုရားက ေမာင္ေပါက္ကိ်ဳင္းကိုေျဖခိုင္းတဲ့ အခါ ေမာင္ေပါက္က်ိဳင္းကလဲ သူသိထားတဲ႔အတိုင္းအေျဖမွန္ကို ေျဖႏိုင္တာေပါ့.....အဲဒါနဲ႔မိဘုရားလဲ အင္းငါလုပ္တာေတြအကုန္လံုး ကိုသူသိတာပဲ တစ္ကယ္ကိုဘုရင္ျဖစ္ထိုက္တဲ႔သူပဲ ဆိုျပီး ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴနဲ႔ပဲ ဘုရင္အျဖစ္တင္ေျမွာက္လိုက္ပါတယ္........